Jesteśmy po siedemnastu latach małżeństwa. Od zawsze to ja prowadzę domowe finanse i to ja gotuję. Mam tygodniowy budżet na zakupy i układam obiady pod to, co akurat jest w promocji. Przez lata pytałam męża, na co miałby ochotę. Odpowiedź zawsze ta sama: schabowy, boczek, pizza. Czasem mieści się w budżecie, czasem nie, ale większy problem jest inny. Jak przyniosę boczek, to co dalej? Usmażysz całe opakowanie i nazwiesz to obiadem? Drugi problem: cokolwiek ugotuję, za pierwszym razem mu smakuje, za drugim już nie i nigdy nie wiem dlaczego. Jak podaję wczorajszy obiad, robi minę. Ale mrożone danie z zamrażarki to już nie problem, chociaż to przecież czyjeś odgrzewane resztki. Nie znoszę wyrzucania jedzenia i to mnie wykańcza najbardziej. W niedzielę odliczyłam połowę tygodniowego budżetu, położyłam gotówkę na stole i powiedziałam, żeby od poniedziałku ogarniał sobie jedzenie sam. Gotowanie jest dla mnie sposobem okazywania, że mi na kimś zależy, i on dobrze o tym wie. Tylko mam już dość bycia obsługą hotelową. Mówi, że go upokorzyłam i że zachowuję się jak dziecko. Chodzi po domu obrażony trzeci dzień. Dorosły chłop naprawdę nie ogarnie sobie obiadu?
59 votes
That is everything for now.
Add your own or look somewhere wider.