Pięć tygodni temu urodził nam się syn. Moi rodzice jeszcze go nie widzieli i na razie nie zamierzam do tego dopuścić. Poród był ciężki, narzeczona poprosiła, żeby na sali nie było nikogo poza mną. Moja mama miała na ten temat bardzo dużo do powiedzenia. Że urodziła troje dzieci, więc wie lepiej od wszystkich i nauczy ją od początku, jak być matką. Może to nawet z dobrych intencji, tylko że ona narzeczonej nie znosi od pierwszego dnia. Kiedy ogłosiliśmy ciążę na wspólnej kolacji, powiedziała jej przy stole, że nie będzie ostatnią kobietą, z którą jej syn ma dziecko, więc niech dobrze przemyśli, czy chce to urodzić. Po powrocie ze szpitala posypały się wiadomości od całej rodziny, kiedy można przyjechać. Odmawialiśmy wszystkim, narzeczona chciała spokoju. Jej wujek, który wychował ją bardziej niż ojciec, podjechał bez zapowiedzi tylko po to, żeby zostawić pod drzwiami zupę. Wyszła do niego i tak został jedyną osobą z rodziny, która widziała małego. Mama się o tym dowiedziała i wybuchła. Zażądała, żeby natychmiast poznać wnuka. Powiedziałem nie. Narzeczona słyszała tę rozmowę i mówi, żebym odpuścił, bo nie wytrzyma kolejnej afery, niech mama przyjedzie i mamy to z głowy. Ja się nie zgadzam, bo przez sześć lat słuchałem, jak mama się o niej wyraża, i to jest moment, w którym stawiam granicę. Do tego mama do dziś utrzymuje kontakt z moją byłą z liceum, którą traktowała jak córkę, i relacjonuje jej moje życie. Prosiłem, żeby przestała. Narzeczona twierdzi, że jej to nie przeszkadza, ale mnie tak. Mama zdążyła już ustawić przeciwko mnie całą rodzinę. Wszyscy piszą, jakim jestem synem, że odcinam babci wnuka.

Z młodszym bratem mamy urodziny w tym samym miesiącu, cztery dni od siebie. Kiedyś świętowaliśmy osobno, ale od kilku lat u rodziców jest ciężko finansowo i zrobiło się tak, że jest jedno ciasto w dniu urodzin brata i to ma być za oboje. Brat i tak co roku dostawał od mamy prezent. Ja nie dostawałam. Jak byłam młodsza, płakałam z tego powodu. Potem po prostu przestałam czegokolwiek oczekiwać. W tym roku też założyłam, że nic nie będzie, więc umówiłam się ze znajomymi. Wychodzę, a mama pyta, czy się gdzieś wybieram. Mówię, że tak, a ona się wścieka i rzuca, żebym sobie szła. Dotarło do mnie, że chyba jednak coś było planowane, więc powiedziałam, że mogę zostać. Napisałam znajomym, że się spóźnię, bo mam świętowanie w domu. Mama dalej powtarzała, żebym wychodziła. Zapytałam wprost, czy coś przygotowała. Powiedziała, że już nie ma sensu, skoro wybieram znajomych zamiast rodziny. Kupiła dla mnie tort. Wyrzuciła go do kosza przy mnie. Powiedziałam jej, że nie miałam pojęcia, bo od lat nie obchodzimy moich urodzin osobno. Wypomniałam też kilka innych rzeczy z ostatnich lat, między innymi te prezenty dla brata. Pokłóciłyśmy się i wyszłam. Tata ma do mnie żal, brat uważa, że mama nie powinna wyrzucać tortu, ale że włożyła w to wysiłek i powinnam ją zrozumieć. Dodał, że odwołał dla mnie swoje plany i że mogłam uprzedzić, że wychodzę. Nigdy wcześniej nikogo nie obchodziło, kiedy wychodzę. Minęły trzy tygodnie i mama dalej się do mnie nie odzywa. Chyba się to nie zmieni, dopóki nie przeproszę pierwsza.

Jesteśmy ze znajomymi we wrześniu nad morzem, dom jakieś pięć minut od plaży. Sezon się skończył, na całym kilometrowym odcinku jest może kilkanaście osób. Rozkładamy leżaki i parasol rano, potem idziemy do domu na obiad i wracamy. Robimy tak od czterech dni. Dzisiaj wracamy, a na naszych leżakach siedzi rodzina i pije napoje z naszej lodówki turystycznej. Podszedłem i zapytałem, co robią. Najpierw grali zdziwionych, że przecież to stało puste, więc myśleli, że ktoś zostawił. Powiedziałem, że nie zostawił, tylko poszedł na obiad, i poprosiłem, żeby się zbierali. Wtedy skończyło się udawanie i usłyszałem, że jak nie chciałem stracić, to trzeba było pilnować, a jak mi się nie podoba, to mogę dzwonić na policję. No to zadzwoniłem. Znajomi mówili, żebym odpuścił. Po jakichś trzydziestu minutach przyjechał patrol. Rodzina powiedziała policjantowi, że leżaki są ich, więc pokazałem swoje imię wypisane markerem z tyłu oparcia. Wystarczyłoby mi, żeby po prostu oddali. Ale skłamali funkcjonariuszowi prosto w twarz i skończyło się mandatami. Teraz patrzą na nas spode łba z balkonu, bo wynajmują dwa domy dalej, a znajomi dalej powtarzają, że zrobiłem aferę o parasol za sto złotych. Dla mnie to nie był parasol, tylko to, że ktoś bierze cudze i mówi „trzeba było pilnować".